 Ik hoorde ‘Onder Invloed’ van Roosbeef voor het eerst in het middagprogramma van Rob Stenders. Na het downloaden van de cd en enkele luistersessies ben ik stiekem een beetje verliefd op Roos geworden. Ik durfde niet zo goed een foto van haar op te zoeken in de angst dat ze heel lelijk zou zijn.
Zelf ben ik namelijk woest aantrekkelijk en ik kan het me dan ook niet permitteren met lelijke mensen gezien te worden. Gelukkig ziet Roos er net zo uit als ze klinkt. Een beetje raar maar wel leuk en schattig. Onze liefde heeft nog toekomst. Een gedetailleerd verslag van het hele optreden inclusief setlist zit er niet in. Die zoekt u maar op een site van mensen die niet de gewoonte hebben voor aanvang van een concert tien bier te drinken en het blijkbaar wel nodig vinden hele avonden tot in detail te onthouden. Roosbeef is een goede mix van humor, poëtische teksten, meezingers en aandoenlijkheid. Na een minuut of tien begint het topje van Roos steeds verder af te zakken. Aan het eind van het nummer (ze had haar handen nodig voor de piano) is het zo ver afgezakt dat in ieder geval het mannelijke deel van de zaal gebiologeerd naar de BH van de zangeres zit te staren. Mijn recent verworven gevoelens van affectie slaan om in vieze gedachten. Tijdens één van de nummers zet Roos het verkeerde couplet in en verbetert zichzelf met ‘Oh nee’ en begint vervolgens samen met band opnieuw aan hetzelfde couplet. Mijn vieze gedachten worden weer wat fatsoenlijker en het hele BH-incident ben ik alweer vergeten (yeah right, as if). De stiltes die ze laat vallen zijn adembenemend, haar teksten grappig en indringend. Later in de rookruimte werd er driftig nagepraat over het afzakkende topje van het meisje met het rode haar. Toen had ik al een gesigneerde cd op zak. Roos ondertekent met “die rooie”. Ze reageert niet als ik zeg dat ik stiekem verliefd op haar ben. Misschien hoort ze me niet. Of misschien is ze gewoon niet op mij. Dat kan natuurlijk ook. |